مطلب زیر توسط آقای محمد تقی مروج نویسنده کتاب کلید جستجو در اینترنت نوشته شده است.

یکی از بحثهایی که همواره در پی عرضه شدن تکنولوژی های جدید ایجاد می شود بحث آماده شدن فرهنگی جوامع و میزان درک و پذیرش فرهنگی نسبت به آن پدیده نو می باشد.هرچند ممکن است همیشه اینگونه بحثها کاملا مستقیم ارائه نشود.از آنجاکه جامعه نسبت به پدیده نو و یا همان تکنولوژی جدید که از آن صحبت می کنیم آشنایی قبلی و لذا دید فرهنگی دقیق ندارد لذا صحبت از زیرساخت فرهنگی صرفا در کنار گسترش آگاهی عمومی نسبت به آن پدیده معنی می یابد که این نیز خود وابسته به آموزش و در نهایت مطالعه است.و به خصوص افراد جامعه برای اینکه بتوانند یک رویکرد علمی و درست به آن تکنولوژی داشته باشند باید  به مطالعه در مورد آن و فراگیری آموزش های پایه در آن زمینه (بسته به نوع تعاملی که با آن تکنولوژی خواهند داشت.در واقع منظور از جامعه آن طیف از افرادی است که با تکنولوژی مزبور سر و کار دارند) توجه ویژه نمایند.
مثلا در مورد اینترنت در جامعه خودمان . اگر بسیاری از مسایل و مشکلاتی که وجود دارد را ریشه یابی کنیم به نوعی به ضعفهای آموزشهای پایه ای و کمبود آگاهی افراد مرتبط با آن (مستقیم و غیر مستقیم) بر می خوریم که دراینجا به برخی  نمونه های اشاره می شود:

1- عمده کاربران اینترنت در ایران را قشر جوان تشکیل می دهد و همچنین زبده ترین ایشان را نیز. در حالیکه قشر عمده مدیران و تصمیم گیران خارج از این طیف جمعیتی هستند و اغلب نه تنها از اینترنت استفاده نمی کنند بلکه با آن آشنایی کافی و صحیح نیز ندارند و این در حالیکه است در پیشبرد طرح های بزرگ فناوری اطلاعات در کشور این بخش نقش مهم و تاثیر گذاری دارند و به  دلیل همین آشنایی ناکافی با مباحث فناوری اطلاعات و به طور خاص با اینترنت باعث شده است که طرح ها بسیار کند پیش رود .و اما مشکل وقتی بیشتر می شود که این ضعف اطلاعات و دانش در حیطه تصمیم گیریهای کلان وارد شود. در این وضعیت اکثر فعالیتهایی هم که انجام می شود صرفا جنبه نمادین داشته و پیشرفت و توسعه واقعی در انجام کارها حاصل نشده است.مثلا در حال حاضر تعداد زیادی از موسسه ها و یا شرکت های بزرگ دولتی و غیر دولتی  برای خود سایت اینترنتی دارند .
برای کسی که با اصول اولیه اینترنت آشناست و با یک دید منطقی و علمی ( و نه لزوما تخصصی) به آن نگاه می کند اولین و ساده ترین اصل تعریف اینترنت  می تواند این باشد:یک تکنولوژی که تبادل اطلاعات و برقراری ارتباطات را بسیار ساده و سریع نموده است. و این نه یک تعریف تخصصی و فنی بلکه اولین درکی است که برای هرکس که مدتی از اینترنت استفاده کند ایجاد می شود و در واقع چنان بدیهی در ذهن شکل می گیرد که نیاز به بیان لفظی و یا نوشتاری ندارد . با این دید ( که تاکید می شود نه یک دید تخصصی که دیدی است که هر کاربر با مدتی کار در اینترنت به آن پی می برد) ایجاد یک سایت یا پایگاه اینترنتی در واقع بنا نهادن یک ارتباط سریع و راحت  با مخاطب است که در مورد سازمانها و یا موسسات حتما این ارتباط باید پویا (دینامیک) باشد و نه ایستا.برای یک کاربر اینترنتی که به سایت موسسه ای سر می زند قطعا این سایت با یک تابلوی تبلیغاتی (بیل بورد) در گوشه فلان خیابان یا چهار راه تفاوت زیادی دارد. و اما ظاهرا برای بسیاری از این موسسات چنین تفاوتی قابل درک نیست. وقتی صحبت از بستر ارتباطی سریع و راحت در اینترنت می شود کاربری که از وی دعوت شده به بازدید سایت فلان موسسه و یا بانک و ...  برود انتظار دارد  که جدید ترین اخبار و اطلاعات مرتبط را در آنجا بیابد و این در حالی است که در بسیاری از موارد به روز رسانی سایتها هر از چند ماه انجام می شود !!! و اما نکته بسیار جالب در این میان بخش ارتباط با مخاطب یا "تماس با ما" (یعنی آنها!)  در این سایتها می باشد . ارتباط از طریق پست الکترونیکی نیز از خدمات بسیار ارزشمند تکنولوژی امروز است و افرادی که از آن استفاده می کنند با  آگاهی به اینکه یک ابزار ارتباطی توانمند و سریع برای ارتباط با مخاطبین خود یافته اند  این کار را انجام می دهند. مبتدی ترین کاربر اینترنت وقتی با صفحه  "تماس  در یک سایت روبرو می شود ( و یا با آدرس پست الکترونیکی برای تماس) می داند که به ابزاری دست یافته که با آن می تواند راحت سریع و بدون واسطه با آن مرجع  ارتباط برقرار کند.و این در حالی است که  در سایتهای موسسات و ارگان ها به  خصوص ارگانهای  دولتی ظاهرا چنین توقعی غیرمنطقی و نامفهوم است و با نامه های الکترونیکی همان رفتاری می شود که با نامه های کاغذی و البته این در خوشبینانه ترین وضعیت است.شخصا سابقه نداشته که از مکاتبه الکترونیکی با هیچکدام از موسسات  این چنینی یا بانکها و ... اصلا جوابی دریافت کنم!!! و ظاهرا مسوولین سایتها (اگر واقعاً کسی مسؤولیت اداره این سایتها را بر عهده داشته باشد) وجود چنین بخشی در سایت را به رسمیت نمی شناسند و فقط برای خالی  نبودن صفحه و یا منو ها آنرا قرار داده اند!  و آیا این برخورد یک توهین و بی احترامی بزرگ به کاربری که به  آن سایت مراجعه کرده است نمی باشد؟!!

این مطلب ادامه دارد......