مدتی است كه ساختار فیلم های جنگی تغییر كرده است و شخصیت های آن از جوانان آرمانگرایی كه در جبهه به دنبال دریچه ای به بهشت می گشتند به انسان های واقعی تبدیل شده است. انسان هایی كه عاشق می شوند، دنبال پول هستند و یا دنبال به كرسی نشاندن حرف خود و خلاصه انسان های معمولی . هرچند نسبت به سال های گذشته تعداد فیلم های جنگی ساخته شده  بسیار كمتر شده ولی فقط حرفه ای ها مانده اند و در اثر كسب تجربه و یافتن ساختار نوین، فیلم هایشان هم از لحاظ منطق داستان دلنشین تر شده است و هم از لحاظ تكنیكی بسیار پیشرفت كرده است .  این روزها در سینماها فیلم "دوئل" ساخته احمد رضا درویش اكران می شود كه فیلمی بسیار حرفه ای است . همه چیز این فیلم حرفه ای است . موسیقی، انتخاب بازیگر، طراحی صحنه‏،‏‏ صدا برداری و صداگذاری. با چند نفر از دوستان به دیدن این فیلم در سینمای سپیده رفتیم. یكی از دوستان معتقد بود كه ساختار فیلم های ایرانی بعد از فیلم "نجات سرباز رایان" حرفه ای شده است ولی به نظر من شروع تحول در صحنه های جنگی فیلم های ایرانی قبل از اكران "سرباز رایان" بود . در فیلم "قارچ سمی" ساخته رسول ملاقلی پور با آنكه صحنه های جنگی بسیار كم بود ولی بسیار واقعی به نظر می رسید و به نظر من این فیلم نقطه تحول صحنه های جنگی فیلم های ایرانی بود.‎