ادامه مطلب قبل

4- هر بار كه به دبی سفر می‌كنم بیش از همه یك دعای زیبا از «سید مهدی شجاعی» یادم می‌آید. سید مهدی شجاعی كه از نویسندگان خود كشورمان است قبلا مجله‌ای منتشر می‌كرد به نام «نیستان» كه خودش بعدا به دلایلی كه آن را بیان نكرد آن را تعطیل كرد در صفحه نخستین این مجله دعاهایی می‌نوشت كه پیدا بود از عمق دلش برخواسته و لاجرم بر دل می‌نشست. بعدها این دعاها در كتابی به نام مناجات‌نامه منتشر شد كه اخیراً نیز چاپ دوم آن منتشر شده است. این دعای زیبا چنین بود. (نقل به مضمون)
خدایا! این دختركان كه چنین سرگشته در خیابانهایند، بندگان تو اند.چنین سرگشتگی را بر بندگانت مپسند.
5- در دبی حجاب آزاد است ولی اگر دختر یا زنی را دیدید كه به شدت آرایش كرده است تقریبا مطمئن باشید كه ایرانی است ظاهرا در كشورهای دیگر چنین آرایش‌های ویژه‌ای! فقط مختص هنرپیشه‌هاست.
6- یك‌بار كه در دبی در بانك كار داشتم دخترك كارمند بانك كه بسیار محجبه بود پس از آنكه فهمید ایرانی هستم، پرسید مگر در ایران مردم مسلمان نیستند و پس از پاسخ مثبت من پرسید پس چرا سبك لباس پوشیدن آنها مانند اروپایی‌هاست.
7- گفتم كه در دبی حجاب آزاد است ولی اگر شما به ادارات دولتی دبی رجوع كنید لباس رسمی همه پرسنل ادارات آقایان لباس عمومی و خانم‌های چیزی شبیه مانتوهای موجود در ایران همراه با روسری است فكر می‌كنم رعایت مواردی نظیر این مسئله باعث می‌شود كه كمرنگ بودن جلوه‌های دیگر در كشور به حساب دولت گذاشته نشود و دولت و حكومت دبی در نظر متدینین كشور خود را موجه جلوه دهد.