یكی از مشكلاتی كه معمولا بخش خصوصی با آن مواجه هستند شركت‌های دولتی هستند كه با آنها به رقابت می‌پردازندو از آنجا كه در بخش دولتی نوع سرمایه‌گذاری از جیب دولت است، هزینه‌های جاری و پرسنلی نیز از جیب دولت هزینه می‌شود عملا برای بخش خصوصی مشكلات زیادی ایجاد می كنند یكی از مظاهر این سخن در مقیاس بسیار كوچك نمایشگاههی عرضه محصولات است كه در موقعیت‌های خاص با بهانه خدمات‌دهی بهتر به مردم ایجاد می‌شود. به طور مثال صنف پوشاك یك سال تمام منتظر خرید شب عید مردم هستند ولی با ایجاد نمایشگاه بهاره عملا اكثر مشتریان فروشگاهها به سمت این نمایشگاه سرازیر می‌شوند و كاسبی كه یك سال تمام امید به سود در این مقطع سال هزینه كرده، پول، آب و برق و تلفن و پرسنل و مالیات و عوارض و هزار هزینه دیگر را تحمل شده سهم بسیار كمی از این بازار می‌برد.
این مسئله به گونه‌ای دیگر هم گریبانگیر ما شده است.
كل فعالیت كتابفروشی فعالیتی با سود اقتصادی كم است و می توان گفت بهار فروش كتاب مهرماه است و حالا در بهار كتاب شهرداری دقیقا در جلو فروشگاه ما غرفه فروش كتاب برپا كرده است. خوشبختانه با صحبتی كه با مسئولین غرفه شد و سعه صدر و بلندنظری كه نشان دادند توانستیم محل غرفه را چند متری تغییر دهیم و به جلو مغازه‌ای كه برای تعمیرات تعطیل است منتقل كنیدم وگرنه  كاسبی مهرماه تخته بود. در اولین روز برپایی غرفه كه نزدیك بود سكته كنیم. صبح زود وقتی كه به مغازه رفتم یك غرفه 5 × 3 متر در جلو مغازه دیدم كه  نه تنها دید مغازه را کاملا گرفته بود بلكه عبور و مرور مردم را نیز مختل می‌كرد.
ارتفاع غرفه هم كلا دید تابلو را گرفته بود به هر حال خدا پدرشان را بیامرزد كه محل آن را تغییر دادند ولی سوال اینجاست كه چرا شهرداری  حق آسیب به  سد معبر دارد و هر آنچه در پیاده‌رو باشد را سد معبر تلقی می كند خود مجوز سد معبر صادر می‌كند. یا اداره اماكن كه در مقابل پخش ملایم یك موسیقی دارای مجوز از ارشاد در یك فروشگاه حساسیت دارد و آن را آلودگی صوتی تلقی می‌كند در مقابل بلندگوهای شهرداری سكوت می‌كنند.
خوب است در هر سمتی كه هستیم در هر كاری همه را به یك چشم ببینیم.